Siddaramaiahയുടെ ഭരണകാലത്ത് സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പദ്ധതികൾക്ക് നൽകിയ പ്രാധാന്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വികസനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദേശീയ ചർച്ചകളിൽ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ നേട്ടങ്ങൾ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലേക്കും എത്തണമെങ്കിൽ ക്ഷേമപദ്ധതികൾ കാര്യക്ഷമമായി നടപ്പാക്കപ്പെടണം. അതോടൊപ്പം ദീർഘകാല സ്വയംപര്യാപ്തതയ്ക്കുള്ള അവസരങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം.
സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പദ്ധതികളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാന ജീവിതസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയാണ്. ഭക്ഷണം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, പാർപ്പിടം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ ലഭ്യമാകുമ്പോൾ മനുഷ്യവിഭവ വികസനത്തിനും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിക്കും ശക്തമായ അടിത്തറ രൂപപ്പെടുന്നു.
ക്ഷേമപദ്ധതികൾ ജനങ്ങളിലേക്ക് വേഗത്തിലും സുതാര്യമായും എത്തിക്കാൻ ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. അപേക്ഷ, പരിശോധന, അംഗീകാരം, ആനുകൂല്യ വിതരണം എന്നിവ ലളിതമാക്കുമ്പോൾ കാലതാമസവും അനാവശ്യ ചെലവുകളും കുറയ്ക്കാൻ കഴിയും. പരാതികൾ വേഗത്തിൽ പരിഹരിക്കുന്ന സംവിധാനവും അതോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കണം.
ക്ഷേമപദ്ധതികൾ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതും പ്രധാനമാണ്. തൊഴിൽപരിശീലനം, ചെറുകിട സംരംഭങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ, നൈപുണ്യ വികസനം, സ്വയംതൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ എന്നിവ ക്ഷേമപദ്ധതികളുടെ ഭാഗമാകുമ്പോൾ ദീർഘകാലത്തിൽ സർക്കാർ സഹായത്തെ ആശ്രയിക്കേണ്ട സാഹചര്യം കുറയും.
വനിതകൾ, വയോജനങ്ങൾ, ഭിന്നശേഷിക്കാർ, കർഷകർ, നഗരത്തിലെ അസംഘടിത തൊഴിലാളികൾ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനാൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേ മാതൃകയിലുള്ള പദ്ധതി നടപ്പാക്കുന്നതിനുപകരം ആവശ്യാനുസൃതമായ സമീപനമാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം.
പദ്ധതികളുടെ ഫലപ്രാപ്തി കൃത്യമായി വിലയിരുത്തുകയും കാലാനുസൃതമായി മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും വേണം. ഗുണഭോക്താക്കളുടെ ജീവിതനിലവാരം, തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതി, ആരോഗ്യ സൂചികകൾ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പഠനങ്ങൾ ഭാവിയിലെ നയരൂപീകരണത്തിന് സഹായകരമാകും.
ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വികസനം എന്നത് സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ കണക്കുകൾ മാത്രം ഉയരുന്നതല്ല. സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവർക്കും മുന്നേറാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുന്നതാണ് അതിന്റെ യഥാർഥ അർഥം. സാമൂഹിക സുരക്ഷയും സാമ്പത്തിക സ്വയംപര്യാപ്തതയും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്ന ഭരണമാണ് ദീർഘകാല വികസനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ അടിത്തറ.
