കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിൽ കർക്കടകക്കഞ്ഞിയും ഓണസദ്യയും രണ്ട് ഭക്ഷണവിഭവങ്ങൾ മാത്രമല്ല. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത അവസ്ഥകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ശക്തമായ പ്രതീകങ്ങളാണ് അവ.
കർക്കടകം മഴയും പ്രയാസവും നിറഞ്ഞ മാസമായാണ് പരമ്പരാഗത കേരളം കണ്ടിരുന്നത്. കനത്ത മഴ കാരണം കൃഷിയും യാത്രയും ദൈനംദിന ജോലികളും തടസ്സപ്പെടുമായിരുന്നു. പഴയ ധാന്യശേഖരങ്ങൾ തീരുകയും പുതിയ വിളവ് ഇനിയും ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടക്കാലമായിരുന്നു അത്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് കർക്കടകക്കഞ്ഞി രൂപപ്പെട്ടത്. ലളിതവും പോഷകസമൃദ്ധവുമായ ഈ ഭക്ഷണം ആഡംബരമല്ല, അതിജീവനത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ചിങ്ങം എത്തുന്നതോടെ കാഴ്ച മാറുന്നു. മഴയുടെ തീവ്രത കുറയുന്നു. പ്രകൃതി വീണ്ടും ഉണരുന്നു. പുതിയ വിളവിന്റെ പ്രതീക്ഷ ഉയരുന്നു. അതിന്റെ ആഘോഷരൂപമാണ് ഓണസദ്യ. ഒരൊറ്റ വിഭവമല്ല, വൈവിധ്യമാർന്ന നിരവധി വിഭവങ്ങൾ ചേർന്ന സദ്യ സമൃദ്ധിയുടെയും പങ്കുവെക്കലിന്റെയും നന്ദിയുടെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു.
ഈ മാറ്റം ഭക്ഷണത്തിലെ മാറ്റം മാത്രമല്ല. മനോഭാവത്തിലെ മാറ്റം കൂടിയാണ്. കർക്കടകക്കഞ്ഞി മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രണവും ക്ഷമയും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഓണസദ്യ പങ്കിടലിന്റെയും ആഘോഷത്തിന്റെയും സന്ദേശം നൽകുന്നു. ഒന്നിൽ ജീവിതം നിലനിർത്താനുള്ള വിവേകമുണ്ടെങ്കിൽ, മറ്റൊന്നിൽ ജീവിതം ആഘോഷിക്കാനുള്ള സന്തോഷമുണ്ട്.
കേരളത്തിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഈ രണ്ട് ഭക്ഷണരീതികളും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാണ്. പ്രയാസകാലത്ത് ലാളിത്യത്തോടെ ജീവിക്കാനും നല്ല കാലം വരുമ്പോൾ സമൂഹത്തോടൊപ്പം സമൃദ്ധി പങ്കിടാനും അവ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കർക്കടകക്കഞ്ഞിയിൽ നിന്ന് ഓണസദ്യയിലേക്കുള്ള യാത്ര കാലാവസ്ഥയുടെ മാറ്റം മാത്രമല്ല, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ചക്രത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക സന്ദേശമാണ്.
ഓണം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് സമൃദ്ധിയുടെ യഥാർഥ അർഥം വിഭവങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലല്ല, അവ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കിടുന്നതിലാണെന്നാണ്. കർക്കടകക്കഞ്ഞി അതിജീവനത്തിന്റെ ജ്ഞാനവും ഓണസദ്യ സമൃദ്ധിയുടെ ഔദാര്യവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടും ചേർന്നാണ് കേരളത്തിന്റെ ജീവിതദർശനം രൂപപ്പെട്ടത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കർക്കടകക്കഞ്ഞിയിൽ നിന്ന് ഓണസദ്യയിലേക്കുള്ള യാത്ര മലയാളിയുടെ സംസ്കാരത്തിൽ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കും ക്ഷാമത്തിൽ നിന്ന് സമൃദ്ധിയിലേക്കും പ്രത്യാശയിലേക്കുമുള്ള മനോഹരമായ ഒരു പ്രതീകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
