കേരളത്തിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിൽ കർക്കടകവും ചിങ്ങവും രണ്ട് മാസങ്ങൾ മാത്രമല്ല. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മാനസികാവസ്ഥകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലഘട്ടങ്ങളാണ് അവ. കർക്കടകത്തിൽ ആത്മവിചിന്തനത്തിനും പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ചിങ്ങത്തിൽ ആഘോഷത്തിനും കൂട്ടായ്മയ്ക്കും ജീവിതാനന്ദത്തിനുമാണ് സ്ഥാനം.
കർക്കടകമാസത്തിൽ വീടുകളിൽ രാമായണപാരായണം നടത്തുന്നത് കേരളത്തിന്റെ പഴയ ആചാരമാണ്. കനത്ത മഴയിൽ പുറംലോകവുമായി ഇടപെടലുകൾ കുറയുന്ന സമയത്ത് കുടുംബം ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ആത്മീയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുകയും ജീവിതമൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഈ കാലഘട്ടം ആത്മപരിശോധനയുടെയും മാനസിക കരുത്ത് നേടുന്നതിന്റെയും സമയമായിരുന്നു.
ചിങ്ങം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം മാറുന്നു. മഴ ശമിക്കുന്നു. വീടുകൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരും വീണ്ടും ഒന്നിക്കുന്നു. രാമായണപാരായണത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് പകരം ഓണപ്പാട്ടുകൾ ഉയരുന്നു. പ്രാർത്ഥനയുടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് പകരം കൈകൊട്ടിക്കളിയും തിരുവാതിരയും കൂട്ടായ ആഘോഷങ്ങളും എത്തുന്നു. കർക്കടകക്കഞ്ഞിയുടെ ലാളിത്യത്തിന് പകരം ഓണസദ്യയുടെ സമൃദ്ധി നിറയുന്നു.
ഈ മാറ്റം ആത്മീയത ഉപേക്ഷിക്കുന്നതല്ല. മറിച്ച് ആത്മീയ ചിന്തയിൽ നിന്ന് സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള സ്വാഭാവിക യാത്രയാണ്. ആദ്യം മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുന്നു. പിന്നീട് സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് സന്തോഷം പങ്കിടുന്നു. ഈ ക്രമം കേരളത്തിന്റെ ജീവിതദർശനത്തെ മനോഹരമായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ കർക്കടകവും ചിങ്ങവും പരസ്പരം വിരുദ്ധങ്ങളല്ല. അവ പരസ്പരം പൂർണമാക്കുന്ന രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളാണ്. ഒന്നിൽ ആത്മസംസ്കാരവും മറ്റൊന്നിൽ സാമൂഹിക സംസ്കാരവും വിരിയുന്നു. ഒന്നിൽ നിശ്ശബ്ദതയുണ്ടെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിൽ സംഗീതമുണ്ട്. ഒന്നിൽ ധ്യാനമുണ്ടെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിൽ ആഘോഷമുണ്ട്.
ഈ പ്രതീകാത്മക യാത്രയാണ് ഓണത്തെ ഒരു ഉത്സവത്തിനപ്പുറം കേരളത്തിന്റെ ജീവിതചക്രത്തിന്റെ ആഘോഷമാക്കി മാറ്റുന്നത്. ആത്മവിചിന്തനത്തിൽ നിന്ന് ആഘോഷത്തിലേക്കും, ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ്മയിലേക്കും, പ്രാർത്ഥനയിൽ നിന്ന് പാട്ടിലേക്കും, ലാളിത്യത്തിൽ നിന്ന് സമൃദ്ധിയിലേക്കുമുള്ള ഈ മാറ്റം മലയാളിയുടെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന്റെ മനോഹരമായ പ്രതിഫലനമാണ്.
