1980-ൽ ഇ. കെ. നായനാർ മന്ത്രിസഭയിൽ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന ബേബി ജോൺ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ സ്കൂൾ കുട്ടികളിൽ മാത്രം ഒതുക്കാതെ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഉയർത്തിക്കാട്ടി. പ്രായപൂർത്തിയായവരിലെ നിരക്ഷരത കുറയ്ക്കുകയും വിദ്യാഭ്യാസം സാമൂഹിക പുരോഗതിയുടെ ഉപാധിയാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഈ സമീപനത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
കേരളത്തിൽ അന്നും സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ മികച്ച മുന്നേറ്റമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നിരവധി മുതിർന്ന പൗരന്മാർക്ക് ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. ഇത് പരിഹരിക്കുന്നതിനായി പ്രായപൂർത്തി വിദ്യാഭ്യാസം, തുടർവിദ്യാഭ്യാസം, സമൂഹകേന്ദ്രിത പഠന പരിപാടികൾ എന്നിവയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന നയപരമായ ചർച്ചകൾ ശക്തമായി.
തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങൾ, അധ്യാപകർ, സന്നദ്ധ സംഘടനകൾ എന്നിവയുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെ വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൂടുതൽ ജനകീയമാക്കണമെന്ന ആശയവും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ മുന്നോട്ടുവന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം സർക്കാർ മാത്രം നടത്തുന്ന പ്രവർത്തനമല്ല, സമൂഹം മുഴുവൻ ഏറ്റെടുക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന കാഴ്ചപ്പാടാണ് ശക്തിപ്പെട്ടത്.
സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനോടൊപ്പം പഠനം നിർത്തിയവരെ വീണ്ടും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കും സർക്കാർ പിന്തുണ നൽകി. ഇതിലൂടെ സാക്ഷരത ഒരു സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനമായി വളരാനുള്ള സാഹചര്യം രൂപപ്പെട്ടു.
പിന്നീട് കേരളത്തെ രാജ്യത്തെ സമ്പൂർണ സാക്ഷരതയിലേക്ക് നയിച്ച ജനകീയ സാക്ഷരതാ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം ആദ്യകാല നയചർച്ചകൾ അടിത്തറയിട്ടതായി വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ഒരു ജീവിതകാല പ്രക്രിയയായി കാണുന്ന സമീപനത്തിനും ഈ കാലഘട്ടം പ്രചോദനമായി.
കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിൽ ബേബി ജോണിന്റെ മന്ത്രിക്കാലം വലിയ നിയമപരിഷ്കാരങ്ങളുടെ കാലമല്ലായിരുന്നെങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സാമൂഹിക വ്യാപ്തി വർധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവച്ച ഒരു ഘട്ടമായി അത് ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പ്രായപൂർത്തി വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും പൊതുപങ്കാളിത്തത്തിനും നൽകിയ ഊന്നൽ പിന്നീട് കേരളത്തിന്റെ സാക്ഷരതാ നേട്ടങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
