1982-ൽ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന പി. ജെ. ജോസഫിന്റെ കാലത്ത് പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തെ തൊഴിൽലോകവുമായി കൂടുതൽ ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത സർക്കാർ ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവച്ചു. പുസ്തകപഠനത്തിനൊപ്പം തൊഴിൽപരമായ കഴിവുകളും വിദ്യാർഥികൾക്ക് ലഭിക്കണമെന്ന ആശയമാണ് ഈ സമീപനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
ഉന്നത പഠനത്തിന് പോകാത്ത വിദ്യാർഥികൾക്കും തൊഴിൽ നേടാൻ ആവശ്യമായ നൈപുണ്യങ്ങൾ സ്കൂൾ തലത്തിൽ തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തണമെന്ന ചർച്ചകൾ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ശക്തമായി. കാർഷികം, കരകൗശലം, സാങ്കേതിക പരിശീലനം, വാണിജ്യ വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ മേഖലകൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകാൻ വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് ശ്രമിച്ചു.
ഹയർ സെക്കൻഡറി തലത്തിലേക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ ഭാഗമായി വിവിധ തൊഴിൽധിഷ്ഠിത കോഴ്സുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകളും നടന്നു. വ്യവസായ വികസനത്തിന് ആവശ്യമായ മനുഷ്യവിഭവശേഷി വളർത്തുന്നതിൽ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയ്ക്ക് നിർണായക പങ്കുണ്ടെന്ന നിലപാടാണ് സർക്കാർ സ്വീകരിച്ചത്.
അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനും പാഠ്യപദ്ധതി നവീകരണത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകി. മാറിവരുന്ന തൊഴിൽ വിപണിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പരിഗണിച്ച് പഠനരീതികൾ പുതുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് മുന്നോട്ടുവച്ചു.
ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ വിദ്യാർഥികൾക്കും തൊഴിൽസാധ്യതകൾ വർധിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യവും ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ചർച്ചകളിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു. പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം തൊഴിൽ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന അറിവും പ്രായോഗിക കഴിവും വിദ്യാർഥികൾക്ക് നൽകണമെന്ന് സർക്കാർ വിലയിരുത്തി.
കേരളത്തിൽ പിന്നീട് തൊഴിൽധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും നൈപുണ്യ വികസനത്തിനും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നതിന് ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ നയചർച്ചകൾ സഹായകമായി. വിദ്യാഭ്യാസം പരീക്ഷ വിജയത്തിനുള്ള മാർഗം മാത്രമല്ല, ജീവിതോപാധിയിലേക്കുള്ള വഴികൂടിയാണെന്ന ആശയം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഈ സമീപനം ശ്രദ്ധേയമായ പങ്കുവഹിച്ചു.
