1975-ൽ ആരോഗ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന എൻ. കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കേരളത്തിൽ പ്രതിരോധ ആരോഗ്യ സംവിധാനത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകി. രോഗം വന്നശേഷം ചികിത്സിക്കുന്നതിനേക്കാൾ രോഗം വരുന്നത് തടയുക എന്ന സമീപനമാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ആരോഗ്യ നയങ്ങളുടെ പ്രധാന പ്രത്യേകത.
കുട്ടികൾക്കുള്ള പ്രതിരോധ കുത്തിവയ്പ്പ് പരിപാടികൾ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ വ്യാപിപ്പിക്കാൻ സർക്കാർ നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങൾ, താലൂക്ക് ആശുപത്രികൾ, ജില്ലാ ആശുപത്രികൾ എന്നിവയെ ഏകോപിപ്പിച്ച് കുത്തിവയ്പ്പ് സേവനങ്ങൾ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കി.
ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ കുടുംബങ്ങളിലേക്ക് ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ നേരിട്ടെത്തി കുട്ടികളുടെ കുത്തിവയ്പ്പ് നില പരിശോധിക്കുകയും ആവശ്യമായ ബോധവത്കരണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ആരോഗ്യ സേവനങ്ങൾ ആശുപത്രികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ ജനങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കും എത്തിക്കണമെന്ന ആശയമാണ് ഇതിന് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.
പ്രതിരോധ കുത്തിവയ്പ്പിനൊപ്പം പോഷകാഹാരം, ശുചിത്വം, കുടിവെള്ള സുരക്ഷ, പകർച്ചവ്യാധി നിയന്ത്രണം എന്നിവയിലും ആരോഗ്യ വകുപ്പ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. വിവിധ വകുപ്പുകളുമായി ചേർന്ന് പൊതുജനാരോഗ്യ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടപ്പാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും ശക്തിപ്പെട്ടു.
കുട്ടികളിലെ സാംക്രമിക രോഗങ്ങളുടെ വ്യാപനം കുറയ്ക്കുന്നതിനും ശിശുമരണ നിരക്ക് താഴ്ത്തുന്നതിനും ഈ പരിപാടികൾ സഹായിക്കുമെന്നായിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ വിലയിരുത്തൽ. ആരോഗ്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകി.
പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം കൂടുതൽ സജീവമാക്കുകയും മാതൃ-ശിശു ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളുമായി പ്രതിരോധ കുത്തിവയ്പ്പ് പരിപാടികളെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിലൂടെ ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കാൻ സാധിച്ചു.
കേരളത്തിന്റെ പൊതുജനാരോഗ്യ ചരിത്രത്തിൽ 1970-കളിൽ പ്രതിരോധ ആരോഗ്യ സേവനങ്ങൾക്ക് നൽകിയ ഈ പ്രാധാന്യം പിന്നീട് സംസ്ഥാനത്തെ മികച്ച ആരോഗ്യ സൂചികകളിലേക്ക് നയിച്ച പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. രോഗപ്രതിരോധത്തെ ആരോഗ്യ നയത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കിയ ഈ സമീപനം കേരളത്തിന്റെ പൊതുജനാരോഗ്യ മാതൃകയുടെ ശക്തമായ അടിത്തറയായി മാറി.
