എഡിറ്റോറിയൽ: കിരൺ എസ് പിള്ളൈ

ഒരു പുതിയ ഭരണാധികാരി അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ മാറ്റം കൊണ്ടുവരണമെന്ന ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമാണ്. പുതിയ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനും പഴയ രീതികളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പുതിയ സംവിധാനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും നേതൃത്വത്തിന് അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ എല്ലാ പഴയ സംവിധാനങ്ങളും മോശമാണെന്ന് കരുതി അവയെ ഒന്നാകെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് നല്ല ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല.

സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.

അത് ഫയലുകളിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മയല്ല. വർഷങ്ങളായി ജോലി ചെയ്ത ജീവനക്കാരുടെ അനുഭവങ്ങളിലും, പഴയ തീരുമാനങ്ങളുടെ കാരണങ്ങളിലും, പരാജയപ്പെട്ട പദ്ധതികളിൽ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങളിലും, പ്രവർത്തനരീതികളിലും, രേഖകളിലും, അനൗപചാരികമായ അറിവുകളിലുമാണ് അത് നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഒരു പുതിയ ഭരണാധികാരി ഈ ഓർമ്മയെ അവഗണിക്കുമ്പോൾ സ്ഥാപനം വീണ്ടും വീണ്ടും പഴയ തെറ്റുകൾ ആവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങും.

പുതിയ ആളെത്തുന്നു. പഴയ പദ്ധതി നിർത്തുന്നു. പുതിയ പദ്ധതി ആരംഭിക്കുന്നു. പഴയ റിപ്പോർട്ടുകൾ മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു. പുതിയ കമ്മിറ്റി രൂപീകരിക്കുന്നു. പുതിയ ഡാഷ്ബോർഡ് നിർമ്മിക്കുന്നു. പുതിയ നടപടിക്രമം കൊണ്ടുവരുന്നു.

കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരാൾ വരുന്നു.

അയാൾ വീണ്ടും അതേ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.

ഇങ്ങനെ ഭരണസംവിധാനം മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനു പകരം വട്ടത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

മാറ്റം ആവശ്യമില്ല എന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. പഴയ സംവിധാനം കാര്യക്ഷമമല്ലെങ്കിൽ അത് മാറ്റണം. പക്ഷേ മാറ്റുന്നതിന് മുമ്പ് അത് എന്തുകൊണ്ടാണ് രൂപീകരിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ഒരു നിയന്ത്രണം അനാവശ്യമായതായി തോന്നാം. എന്നാൽ മുൻകാലത്ത് നടന്ന ഒരു തട്ടിപ്പ് തടയാനായിരിക്കാം അത് കൊണ്ടുവന്നത്.

ഒരു അനുമതി നടപടിക്രമം വളരെ സങ്കീർണ്ണമായി തോന്നാം. എന്നാൽ മുൻകാലത്ത് ഉണ്ടായ ഒരു ഗുരുതരമായ പിഴവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കാം അതിന്റെ രൂപീകരണം.

ഒരു സാങ്കേതിക മാനദണ്ഡം പഴയതായി തോന്നാം. എന്നാൽ മറ്റൊരു സാങ്കേതിക പരിഹാരം പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ അനുഭവത്തിൽ നിന്നായിരിക്കാം അത് രൂപപ്പെട്ടത്.

ചരിത്രം അറിയാതെ സംവിധാനം മാറ്റുന്നത് പലപ്പോഴും പഴയ പ്രശ്നത്തെ പുതിയ രൂപത്തിൽ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരും.

അമച്വർ ഭരണാധികാരി സാധാരണയായി ചോദിക്കുന്നത് “ഇത് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ചെയ്യാം?” എന്നാണ്.

പരിചയസമ്പന്നനായ ഭരണാധികാരി ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് “ഇത് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്?” എന്നാണ്.

രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യമാണ് സ്ഥാപനപരമായ ബുദ്ധിയുടെ തുടക്കം.

ഭരണത്തിൽ തുടർച്ച വളരെ പ്രധാനമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് അടിസ്ഥാന സൗകര്യം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം, നഗരാസൂത്രണം, ജലവിതരണം, ഡിജിറ്റൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ പദ്ധതികളുടെ ഫലം ലഭിക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും.

ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ കാലാവധി കുറവായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം അതിനേക്കാൾ ദീർഘമാണ്.

അതിനാൽ ഓരോ പുതിയ ഭരണാധികാരിയും “എന്റെ കാലത്ത് എന്ത് പുതിയ കാര്യം ചെയ്തു?” എന്നതിനേക്കാൾ “എനിക്ക് ലഭിച്ച സ്ഥാപനത്തെ എത്ര ശക്തമാക്കി?” എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കണം.

ഇതാണ് വ്യക്തികേന്ദ്രിത ഭരണവും സ്ഥാപനകേന്ദ്രിത ഭരണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.

വ്യക്തികേന്ദ്രിത ഭരണത്തിൽ പുതിയ നേതാവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ മുദ്രയാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്. സ്ഥാപനകേന്ദ്രിത ഭരണത്തിൽ സംവിധാനം തന്നെയാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്.

പുതിയ നേതാവ് വന്നാലും നല്ല പ്രക്രിയ തുടരുന്നു.

നേതാവ് മാറിയാലും ഡാറ്റ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഉദ്യോഗസ്ഥർ മാറിയാലും അറിവ് നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.

പരാജയപ്പെട്ട പദ്ധതികളിൽ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങൾ അടുത്ത പദ്ധതിയിലേക്ക് കൈമാറുന്നു.

ഇതാണ് യഥാർത്ഥ സ്ഥാപനശേഷി.

നമ്മുടെ പല ഭരണസംവിധാനങ്ങളിലും ഈ അറിവ് ശരിയായി രേഖപ്പെടുത്താത്തതാണ് മറ്റൊരു പ്രശ്നം. ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വർഷങ്ങളോളം ഒരു മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്ത് വിലപ്പെട്ട അനുഭവം നേടുന്നു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം മാറിപ്പോകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവവും പലപ്പോഴും കൂടെ പോകുന്നു.

അടുത്ത ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വീണ്ടും തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നു.

ഇത് ഒഴിവാക്കാൻ സ്ഥാപനങ്ങൾ തീരുമാനങ്ങളുടെ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തണം. എന്താണ് തീരുമാനിച്ചത് എന്നതുമാത്രമല്ല, എന്തുകൊണ്ടാണ് തീരുമാനിച്ചത് എന്നും രേഖപ്പെടുത്തണം.

ഒരു പദ്ധതി പരാജയപ്പെട്ടാൽ പരാജയത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം കണ്ടെത്തുന്നതിന് പുറമെ അതിൽ നിന്ന് എന്താണ് പഠിച്ചതെന്നും രേഖപ്പെടുത്തണം.

ഇതാണ് institutional memory.

ഇത് ഇല്ലാത്ത സ്ഥാപനത്തിൽ ഓരോ തലമുറയും സ്വയം വളരെ ബുദ്ധിമാനാണെന്ന് കരുതി പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തും. എന്നാൽ ഓരോ പരീക്ഷണത്തിന്റെയും ചെലവ് ജനങ്ങളും സ്ഥാപനവും വഹിക്കും.

മാറ്റത്തിന്റെ വേഗതയും പ്രധാനമാണ്.

എല്ലാ മാറ്റങ്ങളും ഒരേസമയം നടപ്പാക്കുന്നത് അപകടകരമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ചെറിയ പൈലറ്റ് പദ്ധതികൾ ആദ്യം പരീക്ഷിക്കുന്നത് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാണ്.

ഒരു പുതിയ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ മുഴുവൻ സംവിധാനത്തിലും നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു വിഭാഗത്തിൽ പരീക്ഷിക്കാം.

ഒരു പുതിയ നടപടിക്രമം മുഴുവൻ സംസ്ഥാനത്തും നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ പരീക്ഷിക്കാം.

ഫലം പരിശോധിക്കാം.

പ്രശ്നങ്ങൾ കണ്ടെത്താം.

ശേഷം വിപുലീകരിക്കാം.

ഇത് മാറ്റത്തെ തടയുന്ന സമീപനമല്ല. മറിച്ച് മാറ്റത്തെ കൂടുതൽ ബുദ്ധിപരമാക്കുന്ന സമീപനമാണ്.

ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പഴയതെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല. പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കാത്തതിനെ മാറ്റുകയും നല്ലതിനെ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

പുതിയ ഭരണാധികാരിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം പുതിയ ആശയങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതല്ല.

തനിക്കുമുമ്പ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട സംവിധാനത്തിൽ എന്താണ് മൂല്യമുള്ളതെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയാണ്.

ഒരു നല്ല ഭരണാധികാരി തന്റെ മുൻഗാമിയെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല.

അവൻ മുൻഗാമി എത്തിച്ചിടത്ത് നിന്ന് അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് സ്ഥാപനത്തെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

അങ്ങനെയുള്ള ഭരണത്തിൽ മാറ്റം വിച്ഛേദമാകുന്നില്ല.

അത് തുടർച്ചയാകുന്നു.

ഓരോ ഭരണകാലവും മുൻകാലത്തെ മായ്ച്ചുകളയുന്നില്ല. അതിന്റെ മേൽ പുതിയ ശേഷി നിർമ്മിക്കുന്നു.

അതാണ് ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വളർച്ച.

ഒരു പുതിയ ഭരണാധികാരി പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും അയാൾ നിർമ്മിച്ച സംവിധാനം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമാണ് അയാളുടെ ഭരണത്തിന്റെ വിജയം അളക്കാനാകുക.

നേതാക്കൾ മാറുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

പക്ഷേ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നല്ല ഭരണത്തിന്റെ വിലയാകരുത്.