എഡിറ്റോറിയൽ: കിരൺ എസ് പിള്ളൈ
ഭരണത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാത്ത പരാജയങ്ങളിലൊന്ന് തെറ്റായ തീരുമാനം എടുക്കുന്നതല്ല. തീരുമാനം എടുക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു പ്രശ്നം ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് റിപ്പോർട്ട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. റിപ്പോർട്ട് പരിശോധിക്കാൻ മറ്റൊരു സമിതി രൂപീകരിക്കുന്നു. സമിതി വീണ്ടും വിവരങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഫയൽ മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അഭിപ്രായം തേടുന്നു. വീണ്ടും യോഗം ചേരുന്നു. ഒടുവിൽ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അടിസ്ഥാന പ്രശ്നത്തിൽ കാര്യമായ മാറ്റമുണ്ടാകുന്നില്ല.
ഇത് പലപ്പോഴും ഭരണപരമായ ജാഗ്രതയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും നീട്ടിവയ്ക്കുന്നത് ജാഗ്രതയല്ല. പലപ്പോഴും അത് തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള ശേഷിയില്ലായ്മയാണ്.
തീരുമാനം എടുക്കുക എന്നത് ഭരണത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. എല്ലാ വിവരങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ലഭിച്ച ശേഷമേ തീരുമാനമെടുക്കാവൂ എന്ന ധാരണ പ്രായോഗികമല്ല. യഥാർത്ഥ ലോകത്ത് വിവരങ്ങൾ അപൂർണ്ണമായിരിക്കും. സാഹചര്യങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ചില തീരുമാനങ്ങളിൽ അപകടസാധ്യത ഉണ്ടായിരിക്കും. അതിനിടയിലും ലഭ്യമായ ഏറ്റവും മികച്ച വിവരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സമയബന്ധിതമായി തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് ഭരണാധികാരിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.
അമച്വർ ഭരണത്തിന്റെ ഒരു സ്വഭാവം തീരുമാനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മറ്റൊരാളിലേക്ക് മാറ്റുന്നതാണ്. സമിതിയോട് ചോദിക്കുക, വിദഗ്ധരോട് ചോദിക്കുക, മറ്റൊരു വകുപ്പിനോട് അഭിപ്രായം തേടുക, വീണ്ടും പരിശോധിക്കുക എന്നിങ്ങനെ തീരുമാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രം തുടർച്ചയായി മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെടുന്നു.
വിദഗ്ധരുടെ അഭിപ്രായം ആവശ്യമാണ്. വിവിധ വകുപ്പുകളുടെ ഏകോപനവും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഉപദേശം തേടുന്നതും തീരുമാനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഒഴിവാക്കുന്നതും രണ്ടാണ്.
ഒരു ഫയൽ പത്ത് മേശകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതുകൊണ്ട് തീരുമാനം മികച്ചതാകണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അത് വെറും വൈകുന്നതാണ്.
ഇത്തരം വൈകലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇര സാധാരണ പൗരനാണ്.
ഒരു ലൈസൻസ് ലഭിക്കേണ്ട വ്യക്തി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ വ്യവസായം അനുമതിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു അടിസ്ഥാന സൗകര്യ പദ്ധതി ആരംഭിക്കാനുള്ള ഉത്തരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു ആശുപത്രിക്ക് ആവശ്യമായ ഉപകരണം വാങ്ങാനുള്ള തീരുമാനം കാത്തിരിക്കുന്നു.
ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഓരോ ദിവസത്തെ താമസവും മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ചെലവായി മാറുന്നു.
ഇതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതവും വലുതാണ്. ഒരു പദ്ധതി വൈകുമ്പോൾ നിർമ്മാണച്ചെലവ് ഉയരാം. ഭൂമിയുടെ വില മാറാം. കരാർ വ്യവസ്ഥകൾ ബാധിക്കാം. ഉപകരണങ്ങളുടെ വില വർധിക്കാം. ജീവനക്കാരുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെടാം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, അവസരം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടാം.
തീരുമാനം വൈകുന്നതിന്റെ ചെലവ് പല ഭരണ സംവിധാനങ്ങളും കണക്കാക്കാറില്ല.
ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാതിരുന്നതിനാൽ എത്ര പണം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നത് പലപ്പോഴും ഒരു ബജറ്റ് റിപ്പോർട്ടിലും കാണില്ല. എന്നാൽ അത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
ഇവിടെ മറ്റൊരു അപകടകരമായ പ്രവണതയുണ്ട്. തെറ്റായ തീരുമാനത്തെക്കാൾ സുരക്ഷിതമാണ് തീരുമാനമെടുക്കാതിരിക്കുക എന്ന മനോഭാവം.
ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്താൽ അത് പിന്നീട് പരിശോധിക്കപ്പെടാം. വിമർശനം ഉണ്ടാകാം. പിഴവ് സംഭവിച്ചാൽ ഉത്തരവാദിത്തം ചോദിക്കാം. അതിനാൽ ചില ഭരണസംവിധാനങ്ങളിൽ ഒന്നും തീരുമാനിക്കാതിരിക്കുക ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ മാർഗമായി മാറുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു സ്ഥാപനത്തിൽ എല്ലാവരും ഈ മനോഭാവം സ്വീകരിച്ചാൽ സംവിധാനം നിശ്ചലമാകും.
തീരുമാനം എടുക്കാത്തത് പോലും ഒരു തീരുമാനമാണ്. അതിന്റെ ഫലങ്ങളും ഉണ്ടാകും.
ഇത് ഒഴിവാക്കാൻ ഭരണസംവിധാനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ തീരുമാന സമയപരിധികൾ ആവശ്യമാണ്. ഒരു അപേക്ഷ എത്ര ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തീരുമാനിക്കണം എന്ന് അറിയണം. ഒരു പദ്ധതിയുടെ അംഗീകാരം എത്ര ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ പോകണം എന്ന് വ്യക്തമാകണം. ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന് ഏത് പരിധിവരെ സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനിക്കാമെന്ന് നിർവചിക്കണം.
എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മുകളിലത്തെ അധികാരിയുടെ മേശയിലെത്തുന്ന സംവിധാനമാണ് കാര്യക്ഷമമായ ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല. സാധാരണ തീരുമാനങ്ങൾ താഴത്തെ തലത്തിൽ തന്നെ എടുക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള സ്ഥാപനമാണ് ശക്തമായ ഭരണസംവിധാനം.
അധികാരം താഴേക്ക് നൽകുമ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്തവും താഴേക്ക് നൽകണം. അതോടൊപ്പം തീരുമാനങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരം പരിശോധിക്കാൻ നിരീക്ഷണ സംവിധാനവും വേണം.
ഒരു നല്ല ഭരണസംവിധാനം ഓരോ ചെറിയ തീരുമാനത്തിനും അനുമതി തേടുന്ന സംവിധാനമല്ല. ശരിയായ പരിധിക്കുള്ളിൽ ശരിയായ ആളുകൾക്ക് തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനമാണ്.
ഇതിൽ ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾക്കും വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഒരു ഫയൽ എവിടെയാണ് കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് കാണാൻ കഴിയണം. എത്ര ദിവസം ഒരു അപേക്ഷ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ കിടക്കുന്നു എന്ന് അറിയണം. അസാധാരണമായ താമസം ഉണ്ടായാൽ അത് സ്വയം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടണം.
എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ ട്രാക്കിംഗ് മാത്രം മതിയാകില്ല. തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള ഭരണപരമായ സംസ്കാരം മാറണം.
“ഇത് ആരാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്?” എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം “എപ്പോഴേക്കും തീരുമാനിക്കണം?” എന്ന ചോദ്യവും ഉണ്ടാകണം.
തീരുമാനത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ സമയബന്ധിതതയും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്.
ഭരണത്തിൽ പൂർണ്ണമായ തീരുമാനങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും. വിപണി മാറും. സാങ്കേതികവിദ്യ മാറും. ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മാറും. സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങൾ മാറും.
അതുകൊണ്ട് നല്ല ഭരണാധികാരി എല്ലാ അപകടസാധ്യതകളും ഇല്ലാതാക്കിയ ശേഷം തീരുമാനിക്കുന്ന വ്യക്തിയല്ല. ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അപകടസാധ്യത മനസ്സിലാക്കി, ആവശ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങളോടെ സമയത്ത് തീരുമാനമെടുക്കുന്ന വ്യക്തിയാണ്.
ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഫയലുകൾ സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല.
ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം തീരുമാനങ്ങളെ പ്രവർത്തനമാക്കി മാറ്റുക എന്നതാണ്.
ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വേഗത അതിന്റെ യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ കാണാനാവില്ല. തീരുമാനമെടുത്തതിൽ നിന്ന് ഫലമുണ്ടാകുന്നതുവരെ എടുക്കുന്ന സമയത്തിലാണ് അതിന്റെ വേഗത കാണുന്നത്.
തീരുമാനങ്ങൾ നീട്ടിവയ്ക്കുന്ന ഭരണസംവിധാനം പുറത്തുനിന്ന് ശാന്തമായി തോന്നാം. പക്ഷേ അതിന്റെ ഉള്ളിൽ അവസരങ്ങളും വിഭവങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ സമയവും പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്.
ഭരണം എന്നത് അധികാരം കൈവശം വയ്ക്കുന്നതല്ല.
സമയത്ത് ശരിയായ തീരുമാനം എടുത്ത് അതിന്റെ ഫലം ഉറപ്പാക്കുന്നതാണ്.
