റിപ്പോർട്ട്: സജീവ് ഗോപാലൻ

മുല്ലപ്പെരിയാർ വിഷയത്തിൽ മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശൻ മുന്നോട്ടുവച്ച പുതിയ നിർദേശം കേരളത്തിന്റെ ദീർഘകാല നിലപാടിൽ നിർണായകമായൊരു മാറ്റമാണ്. പുതിയ അണക്കെട്ടിന്റെ മുഴുവൻ നിർമാണച്ചെലവും കേരളം വഹിക്കാമെന്നും, അണക്കെട്ടിന്റെ സ്ഥലം, രൂപകൽപ്പന, നിർമാണം എന്നിവ തമിഴ്നാടിന് തീരുമാനിക്കാമെന്നും, പുതിയ അണക്കെട്ടിൽ നിന്നുള്ള മുഴുവൻ ജലവിഹിതവും തമിഴ്നാടിന് നൽകാമെന്നുമാണ് മുഖ്യമന്ത്രി ദക്ഷിണ മേഖലാ കൗൺസിൽ യോഗത്തിൽ വ്യക്തമാക്കിയത്.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഇത് വലിയൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയല്ലെന്ന് പറയാം. കേരളത്തിന്റെ പ്രധാന ആവശ്യം പഴയ അണക്കെട്ട് മാറ്റി പുതിയ സുരക്ഷിതമായ അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കണമെന്നതാണ്. തമിഴ്നാടിന്റെ പ്രധാന ആശങ്ക ജലലഭ്യത ഉറപ്പാക്കുക എന്നതുമാണ്. ഈ രണ്ട് ആവശ്യങ്ങളെയും ഒരുമിച്ച് പരിഹരിക്കാനുള്ള ശ്രമമായാണ് നിർദേശത്തെ കാണാനാകുക.

പക്ഷേ കേരളത്തിന് ഇതിൽ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളത് പണം മാത്രമല്ല. പുതിയ അണക്കെട്ടിന്റെ രൂപകൽപ്പനയും സ്ഥലവും നിർമാണ സംവിധാനവും മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തിന് തീരുമാനിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് കേരളത്തിന്റെ നിയന്ത്രണാധികാരത്തെ എത്രത്തോളം പരിമിതപ്പെടുത്തും എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

കേരളം സ്വന്തം പ്രദേശത്ത്, സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയെ മുൻനിർത്തി പുതിയ അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ അടിസ്ഥാന സാങ്കേതിക തീരുമാനങ്ങൾ പോലും തമിഴ്നാടിന് വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കുന്നത് കേരളത്തിന്റെ ധനസഹായത്തോടെയാണെങ്കിൽ, സുരക്ഷ, പരിസ്ഥിതി, ജലസംഭരണം, പ്രവർത്തനം, ദുരന്തനിവാരണം എന്നിവയിൽ കേരളത്തിന് വ്യക്തമായ നിയന്ത്രണവും നിയമപരമായ ഉറപ്പുകളും വേണമെന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

അതേസമയം മറ്റൊരു വശവും മറക്കാനാകില്ല. തമിഴ്നാടിന്റെ ജലാവകാശം അംഗീകരിക്കുന്നത് പുതിയ ആശയമല്ല. സുപ്രീം കോടതി വിധികളും നിലവിലുള്ള കരാറുകളും തമിഴ്നാടിന്റെ ജലതാൽപര്യങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ തർക്കം നിലനിൽക്കുന്നത്. അതിനാൽ “മുഴുവൻ വെള്ളവും തമിഴ്നാടിന് നൽകാം” എന്ന പ്രഖ്യാപനം മാത്രം കേരളത്തിന്റെ വലിയൊരു ജലവിഭവം കൈമാറിയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നതും ശരിയല്ല.

എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ വിലപേശലിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കേരളത്തിന്റെ നിർദേശം കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. കേരളം പണം നൽകുന്നു, തമിഴ്നാട് രൂപകൽപ്പന തീരുമാനിക്കുന്നു, തമിഴ്നാട് നിർമാണം നിയന്ത്രിക്കുന്നു, ജലവിഹിതവും ഉറപ്പാക്കുന്നു. മറുപടിയായി കേരളത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും പഴയ അണക്കെട്ട് മാറ്റാനുള്ള സുരക്ഷാ നേട്ടമാണ്.

അതിലും പ്രധാനമായി, തമിഴ്നാട് ഇതിനകം ഈ നിർദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. പുതിയ അണക്കെട്ടിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്നും നിലവിലെ അണക്കെട്ട് സുരക്ഷിതമാണെന്നും തമിഴ്നാട് നിലപാട് ആവർത്തിച്ചു. നിലവിലെ അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് 152 അടിയാക്കണമെന്ന ആവശ്യവും തമിഴ്നാട് തുടരുകയാണ്.

അപ്പോൾ നിർണായകമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: കേരളം ഇത്രയും വലിയ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ മുൻകൂട്ടി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടും തമിഴ്നാടിനെ ചർച്ചാ മേശയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, കേരളത്തിന്റെ വിലപേശൽ ശേഷി എവിടെയാണ്?

പുതിയ അണക്കെട്ടിനായി കേരളം പണം നൽകുന്നത് സുരക്ഷയുടെ പേരിൽ ന്യായീകരിക്കാം. തമിഴ്നാടിന്റെ ജലാവകാശം ഉറപ്പാക്കുന്നതും പ്രായോഗികമായ ഒരു പരിഹാരമാണ്. പക്ഷേ കേരളത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കായി നിർമ്മിക്കുന്ന പുതിയ അണക്കെട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാന തീരുമാനങ്ങളിൽ കേരളത്തിന് എത്ര അധികാരം വേണമെന്നത് മുൻകൂട്ടി വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതിനാൽ ഈ തീരുമാനത്തെ പൂർണമായും തോൽവിയെന്നും വിജയമെന്നും വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. കേരളം ഒരു വലിയ പ്രശ്നത്തിന് പ്രായോഗിക പരിഹാരം മുന്നോട്ടുവച്ചിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ അതിന്റെ വിലപേശൽ നിബന്ധനകൾ വളരെ വേഗത്തിൽ തുറന്നുവിട്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വിമർശനം.

തമിഴ്നാട് നിർദേശം അംഗീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇത് ചരിത്രപരമായ ധാരണയായി മാറാമായിരുന്നു. എന്നാൽ നിർദേശം നിരസിക്കപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ കേരളം ഇനി ചോദിക്കേണ്ടത് ഒറ്റ കാര്യമാണ്: സുരക്ഷയ്ക്കായി എത്രത്തോളം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാം, എന്നാൽ കേരളത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും ഭാവിയിലെ ജലസുരക്ഷയും എവിടെവരെ സംരക്ഷിക്കണം?