ഇന്ത്യയിൽ സൗരോർജ്ജത്തിന്റെയും കാറ്റാടി വൈദ്യുതിയുടെയും ഉൽപ്പാദനം വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, അടുത്ത ഘട്ടത്തിലെ നയപരമായ ശ്രദ്ധ ഊർജ്ജസംഭരണത്തിലും വൈദ്യുതി വിതരണ ശൃംഖലകളുടെ ആധുനികവൽക്കരണത്തിലുമാകണം. ശുദ്ധമായ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല; ആവശ്യമായ സമയത്ത് അത് വിശ്വസനീയമായി ലഭ്യമാക്കാനും കഴിയണം.
സൗരോർജ്ജം പകൽ സമയത്തും കാറ്റാടി വൈദ്യുതി കാലാവസ്ഥയ്ക്കനുസരിച്ചും വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതിനാൽ, വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനവും ഉപഭോഗവും തമ്മിൽ കാര്യക്ഷമമായ ഏകോപനം ആവശ്യമാണ്. ഇതിനായി ബാറ്ററി സംഭരണം, പമ്പ്ഡ് ഹൈഡ്രോ സംഭരണം, സ്മാർട്ട് ഗ്രിഡുകൾ തുടങ്ങിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളിൽ ദീർഘകാല നിക്ഷേപം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.
കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ സംയുക്തമായി ഊർജ്ജസംഭരണ പദ്ധതികൾക്കുള്ള വ്യക്തമായ നയചട്ടക്കൂട് രൂപീകരിക്കണം. സ്വകാര്യ നിക്ഷേപകർക്ക് സുതാര്യമായ നിയമങ്ങൾ, മത്സരാധിഷ്ഠിത ടെൻഡറുകൾ, പ്രവചനാതീതമായ വരുമാന സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ ഉറപ്പാക്കണം. അതോടൊപ്പം, സംഭരണ സംവിധാനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ, ബാറ്ററി പുനരുപയോഗം, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം എന്നിവയ്ക്കും കർശനമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വേണം.
വൈദ്യുതി വിതരണ ശൃംഖലകളിൽ ഡിജിറ്റൽ നിരീക്ഷണവും കൃത്യമായ ആവശ്യകതാ പ്രവചനവും നടപ്പാക്കുന്നത് വൈദ്യുതി പാഴാകുന്നത് കുറയ്ക്കും. സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിലെ വൈദ്യുതി കൈമാറ്റ ശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരു പ്രദേശത്ത് അധികമായി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജം മറ്റൊരു പ്രദേശത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാനും കഴിയും.
കർഷകർ, ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങൾ, ഗാർഹിക ഉപഭോക്താക്കൾ എന്നിവർക്കും ഈ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രയോജനം ലഭിക്കണം. വൈദ്യുതി നിരക്കുകളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുകയും സാങ്കേതിക നവീകരണത്തിന്റെ ചെലവ് സാധാരണ ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് അനാവശ്യമായി ഭാരമാകാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുകയും വേണം.
ഇന്ത്യയുടെ പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജ നയത്തിന്റെ അടുത്ത ദിശ ഉൽപ്പാദനശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. സംഭരണം, വിതരണ കാര്യക്ഷമത, സാമ്പത്തിക പ്രാപ്യത, സാങ്കേതിക സ്വയംപര്യാപ്തത എന്നിവയെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന നയങ്ങളാണ് രാജ്യത്തിന്റെ ദീർഘകാല ഊർജ്ജസുരക്ഷയ്ക്ക് അടിത്തറയാകേണ്ടത്.
