കേരളത്തിലെ ചില കാർഷിക ജനവിശ്വാസങ്ങളിൽ കർക്കടകം മനുഷ്യന് മാത്രമല്ല, ഭൂമിക്കും വിശ്രമത്തിന്റെ കാലമാണെന്ന് കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. കനത്ത മഴയിൽ മണ്ണ് ജലം കുടിച്ചുവാങ്ങുകയും പുതിയ ജീവന് തയ്യാറാകുകയും ചെയ്യുന്ന സമയമായാണ് ഈ മാസത്തെ കണ്ടിരുന്നത്.
പഴയ കർഷകർ പറയാറുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആശയം, മണ്ണിനെ എല്ലാ കാലത്തും ഒരേപോലെ ഉപയോഗിക്കരുത് എന്നതായിരുന്നു. പ്രകൃതിക്കും സ്വന്തം താളമുണ്ട്. മഴക്കാലത്ത് മണ്ണ് തന്റെ ശക്തി വീണ്ടെടുക്കുന്നു. അതിനുശേഷമാണ് ചിങ്ങത്തിൽ പുതിയ വളർച്ചയും സമൃദ്ധിയും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണുന്നത്.
ഈ വിശ്വാസം മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഭൂമി വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ മനുഷ്യനും ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വിശ്രമം നൽകണം. ഇടവിടാതെ അധ്വാനിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, ചില കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഊർജം വീണ്ടെടുക്കുന്നതാണ് ദീർഘകാല വളർച്ചയ്ക്ക് നല്ലതെന്ന സന്ദേശം ഇതിലൂടെ കൈമാറപ്പെട്ടു.
കർക്കടകത്തിന് ശേഷം എത്തുന്ന ഓണം അതുകൊണ്ടാണ് കൂടുതൽ അർഥവത്താകുന്നത്. വിശ്രമത്തിനുശേഷം ആഘോഷം. നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുശേഷം സംഗീതം. മഴയ്ക്കുശേഷം സൂര്യപ്രകാശം. പ്രകൃതിയുടെ ഈ ചക്രമാണ് മലയാളിയുടെ ജീവിതരീതിയെയും സംസ്കാരത്തെയും രൂപപ്പെടുത്തിയത്.
ചരിത്രപരമായി എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളിലും ഈ വിശ്വാസം ഒരേ രീതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ കൃഷിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ കേരളസമൂഹത്തിൽ പ്രകൃതിയുടെ താളത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കണമെന്ന ആശയം വ്യാപകമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കർക്കടകം മനുഷ്യനെയും ഭൂമിയെയും ഒരുപോലെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമായി മലയാളികളുടെ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മയിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
