കർക്കടകം മലയാള കലണ്ടറിലെ ഒരു മാസം മാത്രമല്ല. പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെയും ക്ഷമയും സഹനശക്തിയും പരീക്ഷിക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണ് അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേരളത്തിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിൽ കർക്കടകത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്.
കനത്ത മഴ, മേഘാവൃതമായ ആകാശം, വെള്ളപ്പൊക്ക സാധ്യതകൾ, യാത്രകളിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എന്നിവയാണ് കർക്കടകത്തിന്റെ മുഖമുദ്ര. പഴയ കേരളത്തിൽ ഈ മാസം കൃഷിപ്പണികൾ പരിമിതമായിരുന്നു. ഗ്രാമീണ ജീവിതം വീടുകളിലേക്ക് ചുരുങ്ങുകയും പ്രകൃതിയുടെ താളത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കേണ്ട സാഹചര്യം രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് കർക്കടകക്കഞ്ഞി പോലുള്ള പോഷകഭക്ഷണങ്ങൾ പ്രചാരത്തിലായത്. ശരീരത്തിന് കരുത്ത് നൽകുകയും മഴക്കാല രോഗങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാനും സഹായിക്കുന്ന ഭക്ഷണരീതികൾ കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. അതോടൊപ്പം രാമായണപാരായണവും പ്രാർത്ഥനയും ആത്മവിചിന്തനവും വീടുകളിലെ ദിനചര്യയായി മാറി.
കർക്കടകം മലയാളിയെ ഒരു പ്രധാന ജീവിതപാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാ സമയവും ആഘോഷത്തിനുള്ളതല്ല. ചില കാലങ്ങൾ തയ്യാറെടുപ്പിനും സംയമനത്തിനും ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുമുള്ളതാണ്. പ്രകൃതി വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ മനുഷ്യനും തന്റെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ട സമയമാണത്.
കർക്കടകത്തിന്റെ ഈ അനുഭവമാണ് ചിങ്ങത്തെയും ഓണത്തെയും കൂടുതൽ അർഥവത്താക്കുന്നത്. പ്രയാസം അറിയുന്നവർക്കാണ് സമൃദ്ധിയുടെ വില മനസ്സിലാകുന്നത്. മഴയുടെ ഇരുട്ട് അനുഭവിച്ചവർക്കാണ് സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ സന്തോഷം കൂടുതൽ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ കർക്കടകം ഒരു ദുരിതമാസമല്ല. ജീവിതത്തെ മന്ദഗതിയിലാക്കി ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമാണ് അത്. ഓണത്തിന്റെ ആഘോഷം എത്ര പ്രധാനമാണോ, അതിന് മുന്നോടിയായ കർക്കടകത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയും അത്രത്തോളം പ്രധാനമാണ്.
കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിൽ കർക്കടകവും ചിങ്ങവും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാണ്. ഒന്നില്ലാതെ മറ്റൊന്നിന്റെ പൂർണത മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് കർക്കടകം പരീക്ഷണങ്ങളുടെ മാസമായും ചിങ്ങം പ്രതീക്ഷയുടെ മാസമായും മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നത്.
