1996-ൽ കേരള സർക്കാർ സംസ്ഥാനമൊട്ടാകെ അറക്കിന്റെ ഉൽപ്പാദനവും വിൽപ്പനയും നിരോധിച്ച തീരുമാനം കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ പൊതുനയങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കുടുംബങ്ങളിൽ വർധിച്ച മദ്യപാനം, ദാരിദ്ര്യം, ഗാർഹിക പീഡനം, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയെ നേരിടുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ നയം നടപ്പാക്കിയത്. സ്ത്രീസംഘടനകളുടെയും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരുടെയും ദീർഘകാല ആവശ്യത്തിനും ഈ തീരുമാനം മറുപടിയായി.
അറക്ക് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മദ്യമായിരുന്നു. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് അറക്ക് ഷാപ്പുകൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. നിരോധനം നിലവിൽ വന്നതോടെ ഈ ഷാപ്പുകൾ അടച്ചുപൂട്ടുകയും അറക്ക് വിൽപ്പന നിയമവിരുദ്ധമാവുകയും ചെയ്തു. മദ്യനയത്തിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാർ സ്വീകരിച്ച ഏറ്റവും ശക്തമായ ഇടപെടലുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്.
ഈ തീരുമാനത്തെ അനുകൂലിച്ചവർ കുടുംബങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെടുമെന്നും ഗാർഹിക അക്രമം കുറയുമെന്നും തൊഴിലാളികളുടെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിക്കുമെന്നും വാദിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ സംഘടനകൾ ഈ നയത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. മദ്യാസക്തി കുറയ്ക്കാനുള്ള സാമൂഹിക ഇടപെടലായി അറക്ക് നിരോധനം വ്യാപകമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു.
അതേസമയം, നിരോധനത്തെ തുടർന്ന് അനധികൃത മദ്യനിർമാണം വർധിക്കാനുള്ള സാധ്യത, തൊഴിൽ നഷ്ടം, സർക്കാരിന്റെ നികുതി വരുമാനത്തിലെ കുറവ് തുടങ്ങിയ ആശങ്കകളും ഉയർന്നു. പിന്നീട് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മദ്യനയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ അറക്ക് നിരോധനം ഒരു പ്രധാന പരാമർശവിഷയമായി തുടർന്നു.
1996-ലെ അറക്ക് നിരോധനം കേരളത്തിലെ പൊതുജനാരോഗ്യം, സാമൂഹികക്ഷേമം, മദ്യനിയന്ത്രണം എന്നിവയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വലിയ നയതീരുമാനങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ഒരു സാമ്പത്തിക തീരുമാനമെന്നതിലുപരി സാമൂഹിക പരിഷ്കാരത്തിനായുള്ള സർക്കാർ ഇടപെടലായി ഈ നയം കേരളത്തിന്റെ ഭരണചരിത്രത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ സ്ഥാനം നേടിയിട്ടുണ്ട്.
