ഇന്ത്യയുടെ വികസന നയങ്ങൾ പലപ്പോഴും മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് രൂപപ്പെടുന്നു. കേന്ദ്രം നയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, സംസ്ഥാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നു, പ്രാദേശിക സ്ഥാപനങ്ങൾ അതിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലെത്തിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ വലുപ്പവും വൈവിധ്യവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു മാതൃകയും പരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്.
രാജ്യത്തെ തന്നെ ഒരു വലിയ വികസന പരീക്ഷണശാലയാക്കുക.
കൃഷി, വ്യവസായം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, ഗതാഗതം, ഊർജം, നഗരവികസനം, ജലസംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ജില്ലകൾക്കും വ്യത്യസ്ത മാതൃകകൾ പരീക്ഷിക്കാൻ അവസരം നൽകാം.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് ഗ്രാമീണ തൊഴിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പുതിയ മാതൃക പരീക്ഷിക്കാം. മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തിന് നഗര ഗതാഗതത്തിൽ പുതിയ സമീപനം സ്വീകരിക്കാം. മറ്റൊരിടത്ത് കൃഷി വിപണനത്തിലും ജലസംരക്ഷണത്തിലും പുതിയ സംവിധാനങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാം.
എന്നാൽ ഓരോ പരീക്ഷണത്തിനും വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യവും അളക്കാവുന്ന ഫലവും വേണം.
എത്ര പണം ചെലവായി എന്നതിനൊപ്പം എത്ര തൊഴിൽ സൃഷ്ടിച്ചു, ഉൽപ്പാദനക്ഷമത എത്ര വർധിച്ചു, ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച പ്രയോജനം എന്തായിരുന്നു, പരിസ്ഥിതിയിൽ എന്ത് മാറ്റമുണ്ടായി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളും അളക്കണം.
വിജയിച്ച മാതൃകകൾ ദേശീയതലത്തിൽ വ്യാപിപ്പിക്കാം. പരാജയപ്പെട്ട മാതൃകകൾ രേഖപ്പെടുത്തി മറ്റുള്ളവർ അതേ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാം.
ഇത് ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലും മാറ്റം വരുത്തും.
ഒരു ആശയം ആരുടേതാണ് എന്നതിനെക്കാൾ അത് എത്രത്തോളം പ്രവർത്തിച്ചു എന്നതാകും പ്രധാന ചോദ്യം.
ഇന്ത്യയ്ക്ക് എല്ലായിടത്തും ഒരേ പരിഹാരം ആവശ്യമില്ല.
പല പരിഹാരങ്ങൾ ഒരേസമയം പരീക്ഷിക്കാനും അവയുടെ ഫലം താരതമ്യം ചെയ്യാനും കഴിയുന്ന രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ.
വൈവിധ്യം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ട് മാത്രമല്ല.
ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നയപരീക്ഷണശാലയായി മാറാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ പ്രത്യേക ശേഷിയുമാണ്.
