1965ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ Odayil Ninnu മലയാള സിനിമയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സാമൂഹിക ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. P. Kesavadevയുടെ പ്രശസ്ത നോവലിനെ ആസ്പദമാക്കി ഒരുക്കിയ ഈ ചിത്രത്തിൽ സത്യൻ അവതരിപ്പിച്ച പപ്പു എന്ന റിക്ഷാക്കാരൻ ഇന്നും മലയാള സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും മഹത്തായ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.

പപ്പു സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു റിക്ഷാ തൊഴിലാളിയാണ്. ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും അപമാനവും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നെങ്കിലും തന്റെ ആത്മാഭിമാനം ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താത്ത വ്യക്തിയാണ് അദ്ദേഹം. കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സാണ് ഈ കഥാപാത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

ഒരു അനാഥ പെൺകുട്ടിയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതാണ് കഥയുടെ പ്രധാന വികാരധാര. സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ത്യജിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ഭാവിക്കായി ജീവിക്കുന്ന പപ്പുവിലൂടെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും യഥാർഥ അർഥം ചിത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ സ്നേഹവും കരുതലും പ്രേക്ഷകരെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നതാണ്.

സത്യന്റെ അഭിനയജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനമായി ഈ കഥാപാത്രത്തെ നിരൂപകരും സിനിമാപ്രേമികളും വിലയിരുത്തുന്നു. സംഭാഷണങ്ങളേക്കാൾ മുഖഭാവങ്ങളിലൂടെയും ശരീരഭാഷയിലൂടെയും പപ്പുവിന്റെ വേദനയും ആത്മാഭിമാനവും അദ്ദേഹം അനശ്വരമാക്കി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പപ്പു മലയാള സിനിമയിലെ ഏറ്റവും മാനുഷികവും യാഥാർഥ്യബോധമുള്ളതുമായ കഥാപാത്രങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

K. S. Sethumadhavan സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ ചിത്രം സത്യന്റെ അഭിനയപാടവത്തിന്റെ ഉച്ചകോടിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. തലമുറകൾ മാറിയിട്ടും പപ്പു എന്ന കഥാപാത്രം മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം അതിലെ മനുഷ്യസ്നേഹവും ജീവിതസത്യങ്ങളുമാണ്.