ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ പിന്നിൽ അധികം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാത്ത ഒരു ശക്തിയുണ്ട്. മനുഷ്യരുടെ സഞ്ചാരശേഷി.
തൊഴിൽ തേടി ഒരാൾ ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തേക്ക് പോകുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ നഗരങ്ങളിലേക്ക് മാറുന്നു. തൊഴിലാളികൾ വ്യവസായ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നു. സംരംഭകർ പുതിയ വിപണികൾ തേടുന്നു. ഈ ചലനമാണ് രാജ്യത്തിന്റെ തൊഴിൽ വിപണിയെ സജീവമാക്കുന്നത്.
എന്നാൽ ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ ഈ ചലനത്തിന് അനുസരിച്ച് മാറിയിട്ടില്ല.
ഒരു വ്യക്തി താമസസ്ഥലം മാറ്റുമ്പോൾ റേഷൻ, ആരോഗ്യപരിരക്ഷ, വിദ്യാഭ്യാസ സഹായം, തൊഴിൽ പരിശീലനം, ക്ഷേമ പദ്ധതികൾ തുടങ്ങിയ സേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം സങ്കീർണ്ണമാകാം. സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിലെ ഭരണപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഒരു ദേശീയ തൊഴിൽ വിപണിയുടെ കാര്യക്ഷമത കുറയ്ക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആഭ്യന്തര കുടിയേറ്റത്തെ ഒരു പ്രശ്നമായി കാണുന്നതിൽ നിന്ന് സാമ്പത്തിക അവസരമായി കാണുന്നതിലേക്ക് മാറേണ്ടതുണ്ട്.
ഇതിനായി ദേശീയതലത്തിൽ ഏകോപിപ്പിച്ച ഒരു ആഭ്യന്തര കുടിയേറ്റ നയം ആവശ്യമാണ്.
ഒരു തൊഴിലാളി കേരളത്തിൽ നിന്ന് കർണാടകയിലേക്ക് മാറിയാലും, ബിഹാറിൽ നിന്ന് മഹാരാഷ്ട്രയിലേക്ക് പോയാലും, അർഹമായ അടിസ്ഥാന സേവനങ്ങൾ അയാളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കണം.
ഇതിന് ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ വലിയ സഹായമാകും. ഒരാളുടെ അർഹതയും സേവന ചരിത്രവും സുരക്ഷിതമായി കൈമാറാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാം. സ്വകാര്യതയും ഡാറ്റാ സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ട് സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം മെച്ചപ്പെടുത്താം.
ഇതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രയോജനം വളരെ വലുതായിരിക്കും.
തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ കൂടുതലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തൊഴിലാളികൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്താനാകും. തൊഴിലാളികളെ ആവശ്യമുള്ള വ്യവസായങ്ങൾക്ക് ശരിയായ മനുഷ്യവിഭവശേഷി ലഭിക്കും. തൊഴിലില്ലായ്മയും തൊഴിൽ ക്ഷാമവും ഒരേസമയം നിലനിൽക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും കഴിയും.
ഇന്ത്യ ചരക്കുകൾക്കായി ഒരു വലിയ ദേശീയ വിപണി സൃഷ്ടിച്ചു.
അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യവിഭവശേഷിക്കും അതേ തരത്തിലുള്ള ചലനസ്വാതന്ത്ര്യം നൽകണം.
ഒരു ഇന്ത്യൻ പൗരൻ അവസരം തേടി രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഭരണസംവിധാനം അയാളെ തടയരുത്.
അയാളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കണം.
