ലങ്കയിലെ യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നടന്ന ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സംഭവങ്ങളിലൊന്നാണ് അങ്കദൻ രാവണന്റെ രാജസഭയിൽ ദൂതനായി എത്തിയത്. വാലിയുടെ മകനും സുഗ്രീവന്റെ അനുയായിയുമായ അങ്കദനെ അവസാന സമാധാനശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ശ്രീരാമൻ ലങ്കയിലേക്ക് അയച്ചു.
രാവണന്റെ രാജസഭയിൽ പ്രവേശിച്ച അങ്കദൻ ഭയത്തിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. സീതയെ ശ്രീരാമന് തിരികെ നൽകുകയും യുദ്ധം ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം രാവണനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ധർമ്മത്തിന്റെ വഴി സ്വീകരിച്ചാൽ ലങ്കയ്ക്ക് നാശം സംഭവിക്കില്ലെന്നും അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
എന്നാൽ രാവണൻ അങ്കദന്റെ വാക്കുകൾ നിരസിച്ചു. തന്റെ ശക്തിയിലും ലങ്കയുടെ അജയ്യതയിലും വിശ്വസിച്ച രാവണൻ ദൂതനെ പരിഹസിക്കുകയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അങ്കദനെ പിടികൂടാൻ പോലും ചില രാക്ഷസന്മാർ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോൾ അങ്കദൻ രാജസഭയുടെ നടുവിൽ തന്റെ ഒരു കാൽ ഉറച്ചുനിർത്തി ഒരു വെല്ലുവിളി ഉയർത്തി. തന്റെ കാൽ നിലത്തുനിന്ന് മാറ്റാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ശ്രീരാമൻ യുദ്ധം ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാവണന്റെ ശക്തരായ യോദ്ധാക്കൾ ഒരുവൻ പിന്നെ ഒരുവൻ എന്നിങ്ങനെ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അങ്കദന്റെ കാൽ അനക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം രാവണൻ തന്നെ മുന്നോട്ട് വന്നപ്പോൾ അങ്കദൻ പറഞ്ഞു, തന്റെ കാൽ പിടിക്കുന്നതിന് പകരം ശ്രീരാമന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നതാണ് ഉചിതമെന്ന്. ഈ വാക്കുകൾ രാജസഭയെ നിശ്ശബ്ദമാക്കി.
സമാധാനത്തിനുള്ള അവസാന അവസരം രാവണൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതോടെ യുദ്ധം അനിവാര്യമാവുകയായിരുന്നു. അങ്കദൻ തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി ശ്രീരാമന്റെ പാളയത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
അങ്കദന്റെ ഈ സന്ദർശനം രാമായണത്തിൽ വെറും ദൂതയാത്രയല്ല. ധൈര്യത്തിന്റെയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും ധർമ്മത്തിനുവേണ്ടി ഭയമില്ലാതെ സത്യം പറയാനുള്ള മനസ്സിന്റെയും പ്രതീകമായാണ് ഈ സംഭവം ഇന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.
