കർക്കടകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ജനകീയ ധാരണ, അത് നിശ്ശബ്ദതയുടെ മാസമാണെന്നതാണ്. ഇത് ഒരു പുരാണകഥയല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയും മനുഷ്യജീവിതവും ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു സാംസ്കാരിക അനുഭവമാണ്.
പഴയ കേരളത്തിൽ കർക്കടകത്തിലെ കനത്ത മഴ ഗ്രാമങ്ങളുടെ ചലനം കുറച്ചിരുന്നു. ചന്തകളിൽ ആളുകൾ കുറയും. ദീർഘയാത്രകൾ മാറ്റിവയ്ക്കും. കലാപരിപാടികളും ആഘോഷങ്ങളും വളരെ കുറവായിരിക്കും. പ്രകൃതി തന്നെ മനുഷ്യനോട് അൽപനേരം നിശ്ശബ്ദനാകാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ഈ കാലം.
ഈ നിശ്ശബ്ദതയെ പൂർവികർ ശൂന്യതയായി കണ്ടില്ല. മറിച്ച് ചിന്തിക്കാനും പഠിക്കാനും കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാനും സ്വയം വിലയിരുത്താനുമുള്ള അവസരമായാണ് കണ്ടത്. അതുകൊണ്ടാണ് കർക്കടകത്തിൽ രാമായണപാരായണത്തിനും പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും ഔഷധഭക്ഷണങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചത്.
അതിന് ശേഷം ചിങ്ങം എത്തുമ്പോൾ എല്ലാം മാറുന്നു. ഗ്രാമങ്ങൾ വീണ്ടും സജീവമാകുന്നു. വീടുകളിൽ പൂക്കളമൊരുങ്ങുന്നു. ഓണപ്പാട്ടുകൾ ഉയരുന്നു. സദ്യകൾ വിളമ്പുന്നു. കർക്കടകത്തിലെ നിശ്ശബ്ദത ചിങ്ങത്തിലെ ആഘോഷത്തിന് അടിത്തറയാകുന്നു.
ഈ സാംസ്കാരിക ക്രമം ഇന്നും ഒരു വലിയ ജീവിതപാഠം നൽകുന്നു. എല്ലാ സമയവും ആഘോഷത്തിനുള്ളതല്ല. ചില കാലങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി സ്വയം ഒരുക്കുന്നതിനുള്ളതാണ്. ആ ഒരുക്കമാണ് പിന്നീട് ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ആഴവും അർഥവും നൽകുന്നത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ കർക്കടകം മഴയുടെ മാസം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യനെ അൽപനേരം നിർത്തി ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച കേരളത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ ഋതുവാണ്. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ നിന്നാണ് ഓണത്തിന്റെ സംഗീതവും ചിങ്ങത്തിന്റെ വെളിച്ചവും ജനിക്കുന്നത്.
