കിരൺ എസ് പിള്ളൈ
ജനാധിപത്യം നിലനിൽക്കാൻ വോട്ടർമാരുടെ പങ്കാളിത്തം മാത്രം മതിയാകില്ല. അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവും അറിവും ആവശ്യമാണ്. ഈ അടിസ്ഥാന സത്യത്തെ നാം പലപ്പോഴും അവഗണിക്കുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ വരുമ്പോൾ വലിയ ആവേശത്തോടെ വോട്ട് ചെയ്യാൻ ആളുകൾ മുന്നോട്ട് വരുന്നു. പക്ഷേ അവർ എടുക്കുന്ന തീരുമാനം എന്തിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് എന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി പലപ്പോഴും കാണുന്നില്ല. ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ തന്നെ ഒരു ദൗർബല്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഒരു സമൂഹത്തിൽ വോട്ട് ചെയ്യുന്നത് ഒരു അവകാശമാണ്, പക്ഷേ അത് ഒരു ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടിയാണ്. ഒരു സ്ഥാനാർത്ഥിയുടെ വ്യക്തിത്വം, പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രം, അല്ലെങ്കിൽ തൽക്ഷണ വികാരങ്ങൾ ഇവയൊക്കെയല്ല വോട്ട് നിർണ്ണയിക്കേണ്ട പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. ഒരു സർക്കാർ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, നികുതികൾ എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കപ്പെടുന്നു, ഒരു നിയമം ഒരു സാധാരണ പൗരന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നീ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാതെ വോട്ട് ചെയ്യുന്നത് അന്ധമായ പങ്കാളിത്തമായി മാറുന്നു. ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനോട് തന്നെ വിരുദ്ധമാണ്.കേരളം പോലുള്ള ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ മുന്നേറ്റം നേടിയ സംസ്ഥാനത്തുപോലും ഈ പ്രശ്നം വ്യക്തമായി കാണാം. വായിക്കാനും എഴുതാനും അറിയുന്നവരെ നാം സാക്ഷരരായി കണക്കാക്കുന്നു. എന്നാൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടനകൾ, പഞ്ചായത്ത് മുതൽ പാർലമെന്റ് വരെ ഉള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ബജറ്റ് എന്നത് എന്താണ്, സർക്കാർ പദ്ധതികൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ശരാശരി പൗരന് വ്യക്തമായ ധാരണയുണ്ടോ എന്നത് സംശയമാണ്. സാക്ഷരതയും പൗരബോധവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇവിടെ വളരെ വ്യക്തമാകുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥ ഈ മേഖലയിൽ വലിയൊരു ശൂന്യതയാണ് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികൾക്ക് നിരവധി വിഷയങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവർ സമൂഹത്തിൽ ഒരു പൗരനായി എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണം എന്നത് പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ വലിയ കുറവുണ്ട്. ഒരു ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഒരു മുനിസിപ്പാലിറ്റി എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, ഒരു എംഎൽഎയുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്, ഇവയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന അറിവ് പോലും വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല. ഇതിന്റെ ഫലമായി അവർ വളർന്നുവരുമ്പോൾ സമൂഹത്തിൽ സജീവമായ, ബോധവാനായ പൗരന്മാരായി മാറാൻ കഴിയുന്നില്ല.ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മീഡിയയുടെ പങ്ക് വളരെ നിർണായകമാണ്. ഇന്ന് മീഡിയയുടെ പ്രധാന ശ്രദ്ധ വേഗതയിലാണ്. ആരാണ് എന്ത് പറഞ്ഞു, എവിടെ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നു. എന്നാൽ ഈ വിവരങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ ബോധം ഉയർത്തുന്നുണ്ടോ എന്നത് ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടതാണ്. വാർത്തകൾ പലപ്പോഴും സംഭവങ്ങളുടെ ഉപരിതലത്തിൽ മാത്രമാണ് നിൽക്കുന്നത്. അതിന്റെ പിന്നിലെ ഭരണക്രമം, സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾ, നയപരമായ പശ്ചാത്തലം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ വിശദീകരണം നൽകുന്നത് അപൂർവമാണ്.ഒരു ബജറ്റ് അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രധാന കണക്കുകൾ മാത്രം പറയുന്നത് മതിയാകില്ല. ആ ബജറ്റ് ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും, ഏത് മേഖലകൾക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു, എന്തുകൊണ്ട് ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറയേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. അതുപോലെ ഒരു നിയമം പാസാകുമ്പോൾ അതിന്റെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കേണ്ടത് മീഡിയയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ജനാധിപത്യം ഒരു നാടകമല്ല. അത് ഒരു പ്രവർത്തന രീതിയാണ്. അതിൽ ഓരോ പൗരനും പങ്കാളികളാണ്. എന്നാൽ ആ പങ്കാളിത്തം ബോധപൂർവ്വമായിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അത് വെറും ഒരു ചടങ്ങായി മാറും. വോട്ട് ചെയ്യുന്നത് ഒരു ചടങ്ങായി മാത്രം ചുരുങ്ങുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ അധികാരം അറിവുള്ള കുറച്ച് ആളുകളുടെ കൈകളിലേക്ക് മാറുന്നു. ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെ തന്നെ ദുർബലമാക്കുന്നു.
പൗരബോധം ഉയർത്താൻ സംഘടിതമായ ശ്രമങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, മീഡിയ, സാമൂഹിക സംഘടനകൾ എന്നിവ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതാണ്. സ്കൂളുകളിൽ തന്നെ ഭരണഘടന, നിയമനിർമ്മാണ പ്രക്രിയ, പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പ്രായോഗിക പഠനം നൽകണം. വിദ്യാർത്ഥികളെ പഞ്ചായത്ത് യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കുക, ബജറ്റ് ചര്ച്ചകൾ കാണാൻ അവസരം നൽകുക, സർക്കാർ ഓഫീസുകളുടെ പ്രവർത്തനം നേരിൽ കാണിക്കുക എന്നിവ പോലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അവരുടെ ബോധം വളർത്താൻ സഹായിക്കും.
മാധ്യമങ്ങൾക്കും അവരുടെ സമീപനം മാറ്റേണ്ട സമയമാണിത്. വാദപ്രതിവാദങ്ങളും സെൻസേഷണലിസവും മാത്രമല്ല, വിശദീകരണാത്മകമായ, പഠനോന്മുഖമായ ഉള്ളടക്കങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. ചെറിയ വീഡിയോകളിലൂടെയും ലേഖനങ്ങളിലൂടെയും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ഭരണക്രമങ്ങൾ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാൻ കഴിയും. ഇത് സമയം എടുക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്, പക്ഷേ അതിന്റെ ഫലം ദീർഘകാലത്തേക്ക് സമൂഹത്തിന് ഗുണകരമായിരിക്കും.
ജനാധിപത്യം ശക്തമാകണമെങ്കിൽ ബോധമുള്ള പൗരന്മാർ ആവശ്യമാണ്. അറിവില്ലാത്ത പങ്കാളിത്തം ജനാധിപത്യത്തെ ദുര്ബലമാക്കും. ഓരോ വോട്ടും ഒരു തീരുമാനമാണ്. ആ തീരുമാനം അറിവിന്റെയും ബോധത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം. അതിന് വേണ്ടിയുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ സമൂഹം തന്നെ സൃഷ്ടിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസവും മീഡിയയും ചേർന്നാണ് ഈ മാറ്റത്തിന് നേതൃത്വം നൽകേണ്ടത്.കേരളം ഇതിനകം തന്നെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ മുന്നിലാണ്. ഇനി അത് പൗരബോധത്തിലും മുന്നിലെത്തേണ്ട സമയമാണ്. അത് സാധ്യമാകുന്നത് ഒരുമിച്ചുള്ള ശ്രമത്തിലൂടെയാണ്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഭാവി അതിന്മേലാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്.
