ഓരോ ഫുട്ബോൾ ടീമിനും ശക്തികളുണ്ടെങ്കിൽ ദുർബലതകളും ഉണ്ടാകും. മികച്ച ടീമുകൾ സ്വന്തം ശക്തിയിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. എതിരാളിയുടെ പിഴവുകളും ബലഹീനതകളും കണ്ടെത്തി അവയെ പരമാവധി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നതിലാണ് അവരുടെ മികവ്.
മത്സരം തുടങ്ങും മുമ്പുതന്നെ എതിരാളിയുടെ കളിശൈലി പഠിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. ഏത് ഭാഗത്താണ് പ്രതിരോധം ദുർബലമാകുന്നത്, ഏത് താരം കൂടുതൽ പിഴവുകൾ വരുത്തുന്നു, ഏത് സമയത്താണ് ടീമിന്റെ താളം കുറയുന്നത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പരിശീലകരും കളിക്കാരും വിശകലനം ചെയ്യുന്നു.
വേഗം കുറഞ്ഞ പ്രതിരോധ താരത്തിനെതിരെ വേഗതയുള്ള മുന്നേറ്റ താരത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ തന്ത്രമാണ്. ഇതിലൂടെ ഒരാൾക്കെതിരായ പോരാട്ടങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വിജയസാധ്യത ലഭിക്കും.
ചില ടീമുകൾ മധ്യഭാഗത്ത് ശക്തരാണെങ്കിലും വിങ്ങുകളിൽ ദുർബലരായിരിക്കും. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിശാലമായ കളിയിലൂടെ ആക്രമണം നടത്തുന്നത് കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാകും. അതുപോലെ വിങ്ങുകൾ ശക്തമാണെങ്കിൽ മധ്യത്തിലൂടെ ചെറിയ പാസുകളിലൂടെ ആക്രമണം നടത്താം.
ക്ഷീണവും ഒരു ദുർബലതയാണ്. മത്സരത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടങ്ങളിൽ എതിരാളിയുടെ ഓട്ടവേഗം കുറയുമ്പോൾ പകരക്കാരായ വേഗതയുള്ള താരങ്ങളെ ഇറക്കി ആക്രമണത്തിന്റെ തീവ്രത വർധിപ്പിക്കുന്നതാണ് പല ടീമുകളുടെയും തന്ത്രം.
സെറ്റ് പീസുകളിലും ദുർബലതകൾ കണ്ടെത്താം. ഉയരം കുറഞ്ഞ പ്രതിരോധനിരയാണെങ്കിൽ ഉയർന്ന പന്തുകൾ ഉപയോഗിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ വേഗത്തിൽ എടുക്കുന്ന കോർണറുകളും ഫ്രീകിക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച് എതിരാളിയെ അമ്പരപ്പിക്കാം.
എന്നാൽ ദുർബലത പ്രയോജനപ്പെടുത്തൽ എന്നത് നിയമലംഘനമോ അനാവശ്യ പ്രകോപനമോ അല്ല. അത് കളിയുടെ തന്ത്രപരമായ ഭാഗമാണ്. എതിരാളിയുടെ ഘടന, സ്ഥാനം, തീരുമാനങ്ങൾ എന്നിവ പഠിച്ച് അതനുസരിച്ച് കളി രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ബുദ്ധിശക്തി.
ഫുട്ബോളിൽ വിജയിക്കുന്ന ടീമുകൾ സ്വന്തം കഴിവുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം എതിരാളിയുടെ ദുർബലതകളും കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. ശരിയായ സമയത്ത് ശരിയായ ഭാഗത്ത് ആക്രമണം നടത്താൻ കഴിയുന്ന ടീമുകൾക്കാണ് നിർണായക മത്സരങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വിജയസാധ്യത.
