കേരളത്തിലെ ഓരോ ഭൂപ്രദേശത്തിനും വ്യത്യസ്തമായ കാർഷിക സാധ്യതകളുണ്ട്. മലനിരകൾ, വനാതിർത്തികൾ, ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങൾ, വരണ്ട കാലാവസ്ഥയുള്ള മേഖലകൾ എന്നിവയിൽ വളരുന്ന പഴങ്ങളും സസ്യങ്ങളും പലപ്പോഴും പൊതുവിപണിയിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ നേടുന്നില്ല. ഇവയെ തിരിച്ചറിയുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും വിപണിയുമായി ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പ്രാദേശിക വികസനത്തിന് പുതിയ വഴികൾ തുറക്കും.
പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ അട്ടപ്പാടി അത്തരമൊരു സാധ്യതയുള്ള പ്രദേശമാണ്. ഇവിടെ അപൂർവ പഴങ്ങൾ, തനതായ സസ്യങ്ങൾ, പരമ്പരാഗത ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്താം. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു പഴത്തെ അട്ടപ്പാടിയുടെ പ്രത്യേക ഉൽപ്പന്നമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ സാന്നിധ്യം, ലഭ്യത, കൃഷിരീതി, പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെ അറിവ് എന്നിവ സ്ഥിരീകരിക്കണം.
ആദ്യപടിയായി പ്രദേശത്തെ കർഷകർ, ആദിവാസി സമൂഹങ്ങൾ, കാർഷിക വിദഗ്ധർ, വനവിഭവ ഗവേഷകർ എന്നിവരുടെ പങ്കാളിത്തത്തിൽ പ്രാദേശിക വിഭവങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കാം. ഓരോ ഇനത്തിന്റെയും വളർച്ചാസാഹചര്യം, സീസൺ, ലഭ്യത, ഉപയോഗം, സംരക്ഷണാവസ്ഥ എന്നിവ രേഖപ്പെടുത്തണം. ഭൂമിശാസ്ത്ര വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് അനുയോജ്യമായ കൃഷിയിടങ്ങളും നിലവിലുള്ള തോട്ടങ്ങളും തിരിച്ചറിയാം. വനമേഖലയിലെ വിഭവങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിന് പകരം നിയമാനുസൃതവും പരിസ്ഥിതിക്ക് അനുയോജ്യവുമായ കൃഷി വികസിപ്പിക്കാനുള്ള സാധ്യതകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകണം.
അപൂർവ പഴങ്ങൾക്ക് വിപണി സൃഷ്ടിക്കാൻ പുതിയ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാം. പഴച്ചാർ, പൾപ്പ്, ഉണക്കിയ പഴങ്ങൾ, ജാം, ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങൾക്കുള്ള ചേരുവകൾ തുടങ്ങിയവയുടെ സാധ്യതകൾ പരിശോധിക്കാം. എന്നാൽ ഉൽപ്പന്നത്തിന്റെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ, പോഷകഗുണം, സംഭരണകാലം, സ്ഥിരമായ അസംസ്കൃത വസ്തു ലഭ്യത എന്നിവ ശാസ്ത്രീയമായി വിലയിരുത്തണം. വിപണിയിൽ ആവശ്യകത തെളിയുന്നതിനു മുമ്പ് വലിയ സംസ്കരണശാലകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കണം.
ചെറുകിട സംരംഭകർക്ക് പൊതുവായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ശേഖരണ കേന്ദ്രങ്ങൾ, ശുചീകരണ സൗകര്യങ്ങൾ, ഉണക്കൽ സംവിധാനങ്ങൾ, പാക്കിങ് യൂണിറ്റുകൾ എന്നിവ ഒരുക്കാം. കർഷക കൂട്ടായ്മകൾക്ക് ഉൽപ്പാദനം ഏകോപിപ്പിക്കാം. കുടുംബശ്രീ സംരംഭങ്ങൾക്കും പ്രാദേശിക യുവാക്കൾക്കും ഭക്ഷ്യസംസ്കരണം, ഗുണനിലവാര പരിശോധന, പാക്കിങ്, ഡിജിറ്റൽ വിപണനം എന്നിവയിൽ പരിശീലനം നൽകാം.
ഇത്തരം സംരംഭങ്ങളിൽ പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളും സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തവും ഉറപ്പാക്കണം. പരമ്പരാഗത അറിവ് ഉപയോഗിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അറിവ് പങ്കിടുന്നവരുടെ മുൻകൂർ സമ്മതം, ന്യായമായ പ്രതിഫലം, പ്രയോജനവിഹിതം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതാണ്. ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളെ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ നൽകുന്നവരായി മാത്രം കാണാതെ ഉൽപ്പന്നത്തിന്റെ രൂപകൽപ്പനയിലും ഉടമസ്ഥതയിലും തീരുമാനമെടുക്കലിലും പങ്കാളികളാക്കണം.
പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് വിഭവങ്ങളുടെ മാപ്പിങ്, പരിശീലനം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ ഏകോപനം, വിപണി ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പങ്കുവഹിക്കാം. സ്വകാര്യ നിക്ഷേപം ഉൽപ്പാദനശേഷിയും വിപണിയും തെളിയിച്ച സംരംഭങ്ങളിലേക്ക് ഘട്ടംഘട്ടമായി എത്തിക്കാം. ഓരോ ഉൽപ്പന്നത്തിനും അതിന്റെ ഉത്ഭവം വ്യക്തമാക്കുന്ന ബ്രാൻഡിങ് വികസിപ്പിക്കാം.
അട്ടപ്പാടിയുടെ വികസനം അവിടുത്തെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ പരമാവധി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിലല്ല, അവയുടെ മൂല്യം വർധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പരിസ്ഥിതിയും പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുന്നതിലാണ്. അപൂർവ പഴങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രീയ തിരിച്ചറിയൽ, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള കൃഷി, പ്രാദേശിക ഉടമസ്ഥത, മൂല്യവർധന, വിപണിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം എന്നിവ ഒരുമിപ്പിച്ചാൽ ജൈവവൈവിധ്യം ഗ്രാമീണ വരുമാനത്തിന്റെയും സംരംഭകത്വത്തിന്റെയും അടിത്തറയാകാം.
