ഇന്ത്യയുടെ പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജ മേഖലയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കൊപ്പം ദീർഘകാല ധനസഹായവും നിർണായകമാണ്. സൗരോർജ്ജം, കാറ്റാടി വൈദ്യുതി, ഊർജ്ജസംഭരണം, ഹരിത ഹൈഡ്രജൻ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ വലിയ നിക്ഷേപം ആവശ്യമാണ്. സർക്കാർ ഫണ്ടുകൾ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ സ്വകാര്യ മൂലധനവും ബാങ്കിങ് സംവിധാനങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും പങ്കാളികളാകുന്ന നയചട്ടക്കൂട് രൂപീകരിക്കണം.
പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജ പദ്ധതികൾക്ക് ഉയർന്ന പ്രാരംഭ ചെലവും ദീർഘമായ നിക്ഷേപ തിരിച്ചടവ് കാലയളവും ഉണ്ടാകാം. അതിനാൽ കുറഞ്ഞ പലിശയിലുള്ള വായ്പകൾ, വായ്പാ ഗ്യാരന്റികൾ, സുതാര്യമായ വൈദ്യുതി വാങ്ങൽ കരാറുകൾ, സ്ഥിരതയുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ എന്നിവ നിക്ഷേപകരുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കും. പദ്ധതികളുടെ അനുമതിയും ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നടപടികളും ലളിതമാക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്.
ചെറുകിട സംരംഭങ്ങൾക്കും കർഷകർക്കും വീടുകൾക്കും ഹരിത ഊർജ്ജത്തിലേക്ക് മാറാൻ അനുയോജ്യമായ ധനസഹായം ലഭ്യമാക്കണം. ബാങ്കുകൾ വഴി സൗരോർജ്ജ വായ്പകൾ, ഉപകരണങ്ങൾക്ക് ഗഡുക്കളായി പണമടയ്ക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ, സഹകരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാം. ഇതിലൂടെ വലിയ കമ്പനികൾക്കു മാത്രമല്ല, സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കും ഊർജ്ജപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും.
അതേസമയം, സർക്കാർ പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ വ്യക്തമായ പ്രകടന മാനദണ്ഡങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. യഥാർത്ഥ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനം, കാർബൺ പുറന്തള്ളലിലെ കുറവ്, പദ്ധതി പൂർത്തീകരണത്തിലെ സമയബന്ധിതത്വം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഫലങ്ങൾ വിലയിരുത്തണം. പൊതുപണം ഉപയോഗിക്കുന്ന പദ്ധതികൾക്ക് സ്വതന്ത്ര ഓഡിറ്റും സുതാര്യമായ റിപ്പോർട്ടിങ്ങും ഉറപ്പാക്കണം.
ഹരിത ധനസഹായ നയത്തിൽ പരിസ്ഥിതി-സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും ഉൾപ്പെടുത്തണം. പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയും തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും പരിസ്ഥിതി ആഘാതങ്ങൾ കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പദ്ധതികൾക്ക് മുൻഗണന നൽകണം.
ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജപരിവർത്തനം വിജയകരമാകാൻ നിക്ഷേപത്തിന്റെ അളവ് മാത്രം മതിയാകില്ല. ധനസഹായത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത, പൊതുപണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള വിനിയോഗം, താങ്ങാനാവുന്ന വൈദ്യുതി, ദീർഘകാല സാമ്പത്തിക പ്രായോഗികത എന്നിവ ഒരുമിച്ച് ഉറപ്പാക്കുന്ന നയമാണ് രാജ്യത്തിന്റെ സുസ്ഥിര ഊർജ്ജഭാവിക്ക് അടിത്തറയാകേണ്ടത്.
