കേരളത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത വീടുകളെ മറ്റേതൊരു ഇന്ത്യൻ വാസ്തുശൈലിയിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ് മരത്തൂൺ. ഒരു കെട്ടിടത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന ഘടനാപരമായ ഘടകം മാത്രമല്ല അത്. വീടിന്റെ ഭംഗിയും കരകൗശല വൈദഗ്ധ്യവും പൈതൃകവും പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു വാസ്തുശിൽപ സൃഷ്ടിയായിരുന്നു മരത്തൂൺ.
തേക്ക്, ആഞ്ഞിലി, ഇരുള്, പ്ലാവ് തുടങ്ങിയ ഉയർന്ന ഗുണമേന്മയുള്ള മരങ്ങളാണ് സാധാരണയായി തൂണുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഈ മരങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക ദൃഢതയും ഈർപ്പത്തെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള കഴിവും കേരളത്തിന്റെ മഴയേറിയ കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് ഏറെ അനുയോജ്യമായിരുന്നു.
ഓരോ തൂണും കൈകൊണ്ട് രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു കലാസൃഷ്ടിയായിരുന്നു. ചില തൂണുകളിൽ താമരപ്പൂവിന്റെ രൂപങ്ങൾ, വള്ളിച്ചിത്രങ്ങൾ, ജ്യാമിതീയ ആലേഖനങ്ങൾ, പരമ്പരാഗത അലങ്കാര കൊത്തുപണികൾ എന്നിവ കാണാം. വീടിന്റെ വലിപ്പത്തിനും ഉടമയുടെ സാമൂഹിക സ്ഥാനത്തിനും അനുസരിച്ച് ഈ കൊത്തുപണികളുടെ സമൃദ്ധിയിലും വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
നാലുകെട്ട് വീടുകളുടെ നടുമുറ്റത്തെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന മരത്തൂണുകൾ പ്രത്യേക ദൃശ്യതാളം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. ഓരോ തൂണും ഒരേ അകലത്തിലും ഒരേ അനുപാതത്തിലുമുള്ളതിനാൽ മുറിക്ക് ഒരു സ്വാഭാവിക ക്രമവും സമാധാനപരമായ അന്തരീക്ഷവും ലഭിച്ചു. ഇന്നത്തെ ആർക്കിടെക്ചറിൽ ‘റിതം’ എന്നും ‘റിപ്പിറ്റിഷൻ’ എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന രൂപകൽപനാ തത്വങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ പാരമ്പര്യ വാസ്തുവിദ്യയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പേ പ്രയോഗത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
ആധുനിക ഇന്റീരിയർ ഡിസൈനിൽ പഴയ മരത്തൂണുകൾക്ക് വലിയ ആവശ്യകതയുണ്ട്. പൈതൃക വീടുകളിൽ നിന്നുള്ള യഥാർഥ തൂണുകൾ പുനരുപയോഗിച്ച് റിസോർട്ടുകൾ, ബൂട്ടിക് ഹോട്ടലുകൾ, സ്വകാര്യ വസതികൾ എന്നിവയിൽ അലങ്കാര ഘടകങ്ങളായി സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവ ഒരു ഇടത്തിന് ഉയരവും ഗാംഭീര്യവും കേരളത്തിന്റെ തനത് വ്യക്തിത്വവും നൽകുന്നു.
മരത്തൂണുകൾ മേൽക്കൂരയെ താങ്ങിയതുപോലെ ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ ഓർമകളെയും താങ്ങിനിർത്തി. ഓരോ മരനാരിലും കരകൗശല വിദഗ്ധരുടെ അധ്വാനവും ഓരോ കൊത്തുപണിയിലും കേരളത്തിന്റെ സൗന്ദര്യബോധവും പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മരത്തൂൺ ഒരു നിർമ്മാണ ഘടകം മാത്രമല്ല. കേരളത്തിന്റെ വാസ്തുവിദ്യയും ഇന്റീരിയർ രൂപകൽപനയും ലോകത്തിന് സമ്മാനിച്ച ഏറ്റവും മനോഹരമായ മരശിൽപങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
